ter wereld… koos hij mij.
Twee uur later zat ik in de trein met een kleine tas en duizend gedachten die door mijn hoofd spookten.
Toen ik haar ziekenkamer binnenkwam,
leek ze ineens een stuk kleiner. Bleek. Kwetsbaar. Maar toen haar ogen de mijne ontmoetten…
Ze zakte in elkaar.
De tranen stroomden over haar gezicht terwijl ze haar hand naar me uitstrekte.
‘Je bent gekomen,’ fluisterde ze, haar stem trillend.
‘Natuurlijk wel,’ zei ik, terwijl ik haar hand pakte.
Dat was de eerste keer dat ik me realiseerde hoe eenzaam
