niet kon zeggen.
Dat was de laatste keer dat ik haar zag.
Uitsluitend ter illustratie.
Drie dagen later werd er op mijn deur geklopt.
Twee politieagenten stonden buiten op wacht.
‘Bent u…?’ vroeg een van hen, terwijl hij mijn naam zorgvuldig uitsprak.
Het bloed stolde me in de aderen.
Ze lieten me een foto zien.
Elena.
Het bloed stolde me
in de aderen.
‘Wat is er gebeurd?’ fluisterde ik.
De uitdrukking op het gezicht van de agent verzachtte.
“Ze leeft nog,” zei hij snel. “Er is een ongeluk gebeurd. Het
