knikte en probeerde te glimlachen, maar mijn borst voelde beklemd aan.
Op haar laatste dag was het appartement bijna leeg. Slechts een paar koffers, de tweeling speelde op de vloer, zich onbewust van alle veranderingen.
Toen het tijd was om afscheid te nemen, omhelsde hij me.
Geen beleefdheidsknuffel. Geen snelle.
Ze verzette zich.
Nauwelijks.
En toen begon ze te huilen.
‘Ik weet niet hoe ik je moet bedanken,’ fluisterde ze.
‘Dat hoeft niet,’ zei ik, mijn stem trillend.
Maar ze schudde alleen haar hoofd, alsof er dingen waren die ze
