er niets gebeurd was.
‘Dank u wel dat u zo vroeg bent gekomen,’ zei ze zachtjes.
Dat was Elena.
Er gingen dus twee jaar voorbij.
Ik werd onderdeel van hun kleine wereld. Luca’s gelach, Mira’s slaperige knuffels, de geur van warme melk in de ochtend: het leek allemaal alsof ik per toeval in een leven terecht was gekomen.
En toen, op een middag, vertelde Elena me dat ze wegging.
‘Ik heb een nieuwe plek gevonden,’ zei hij, zijn stem vastberaden maar zijn blik onzeker. ‘Een betere plek voor hen.’
Ik
