hij haar stilte verdiende.
Er waren echter momenten die me zijn bijgebleven.
Op een avond kwam ik eerder dan verwacht en zag haar op de rand van het bed zitten,
met haar twee kinderen tegen haar aan geknuffeld. Haar gezicht was tussen hen in begraven, alsof ze hun warmte in haar geheugen wilde prenten. Aanvankelijk merkte ze me niet op. En in dat moment van stilte zag ik iets rauw: angst misschien… of een liefde zo diep dat het pijn deed.
Toen hij opkeek en me zag, glimlachte hij alsof
