Ze had geen familie. Geen foto’s aan de muur. Geen bezoekers. Geen telefoontjes. Alleen zij en de tweeling, Luca en Mira. Ze waren pas een jaar oud toen ik als hun nanny begon te werken.
Uitsluitend ter illustratie.
Aanvankelijk leek alles normaal. Ik werkte overdag en hielp met voedingen, dutjes en de was. Elena was aardig maar afstandelijk, altijd beleefd,
altijd dankbaar, maar er was iets gereserveerds aan haar. Alsof ze een deel van haar leven verborgen hield voor de rest van de wereld.
Toen merkte ik zijn routine op.
