De vrouw die op ons af rende, droeg een camelkleurige jas, zwarte stiletto’s en diamanten oorbellen die er te zwaar uitzagen om echt te zijn. Ik herkende haar al voordat ze Graham bereikte.

Niet omdat ik haar had ontmoet, maar omdat haar gezicht het afgelopen jaar in verschillende zakenbladen naast dat van hem was verschenen. Claire Sutton. Erfgenares van een vastgoedimperium. Bestuurslid. Geliefd figuur. En, volgens elke roddelrubriek in Boston, de vrouw met wie Graham Whitaker voor Kerstmis zou trouwen.

Ze stopte op ongeveer een meter afstand van ons, hijgend, met één verzorgde hand een leren aktetas stevig vastgeklemd. Haar blik viel eerst op Grahams telefoon, die op de grond was gevallen, toen op zijn gezicht en tenslotte op mijn dochter in de