helemaal verdween.
Alles wat ik deed, leek nooit genoeg. Ik groeide op met het gevoel dat ik mezelf moest bewijzen om überhaupt gezien te worden. Complimenten kregen ik zelden, kritiek des te vaker. Het was ook liefde, iets was wat ik moest verdienen, en zelfs dan bleef het buiten bereik.
Toen ik eindelijk uit huis ging, dacht ik dat de laatste van mijn schouders zou vallen. Maar dat gebeurde niet. Hun stemmen opvallend in mijn hoofd zitten. Altijd dezelfde boodschap: je moet beter zijn, harder werken, meer doen.
En diep
