map in: “OPEN ME”.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik opende het: er zat alleen een foto in van een man die aan een tafel zat en met een zwakke glimlach in de camera keek. Geen naam, geen datum, geen context. Alleen een gezicht, op mysterieuze wijze verborgen in een gerecht.
Ik staarde lange tijd naar het scherm, in een poging het te begrijpen. Misschien was het een ongelukje aan de productielijn. Misschien had iemand het per ongeluk laten vallen. Of misschien was het een of andere rare grap.
