dacht ik dat hij geen antwoord zou geven. Toen zei hij zachtjes:
Die woorden maakten me sprakeloos. Onbemind. Niet verloren.
Slecht.
Een vreemd gevoel bekroop me. Het verhaal waar ik twaalf jaar aan had gewerkt, begon plotseling af te brokkelen.
“Wat betekent dat?”
Ryan bleef stil. Toen stond hij op.
“Kom binnen.”
We zaten aan de keukentafel, dezelfde tafel waar we verjaardagen hadden gevierd, rekeningen hadden betaald en vakanties hadden gepland. Maar ineens voelde het alsof ik tegenover een vreemde zat.
“Toen ik zestien was, was mijn vader een van
