nerveus. Ryan zat op de veranda. Zodra hij me zag, glimlachte hij.
Ik glimlachte niet terug.
Zijn uitdrukking veranderde onmiddellijk. “Wat is er gebeurd?”
Ik liep recht op hem af.
“Ik heb haar ontmoet.”
Ryan staarde me even aan. Toen werd zijn gezicht bleek. Het was geen schuldgevoel. Het was geen paniek omdat hij ontdekt was.
Het was angst.
Precies dezelfde angst die ik in de bakkerij zag.
‘Wie?’ vroeg hij.
“Je weet wie ik ben.”
Ryan keek me aan alsof ik hem had geslagen. Hij zweeg een paar seconden.
