te zien.”
Die kerst keerde Emily eindelijk naar huis terug.
Haar familie ontving haar met open armen.
Toen ze maanden later uit haar kantoorraam keek, zag ze hoe arbeiders de naam Carter van het gebouw aan de overkant van de straat verwijderden.
Ze dacht aan het boeket zonnebloemen dat ze in de prullenbak op het vliegveld had gegooid.
Ze besefte dat ze die bloemen nooit echt kwijt was geraakt.
Ze had simpelweg de versie van zichzelf achter zich gelaten die bereid was om te smeken om liefde.
Want iedereen die
