deur open nog voordat ik had aangeklopt. Haar gezicht zat onder de bloem, een theedoek hing over haar schouders en elke beweging van haar leek vertrouwd en geruststellend. Een blik op mij was genoeg om haar te laten weten dat er iets mis was.
‘Je lijkt in gedachten verzonken,’ zei ze, en ze omarmde ons allebei. Haar geur deed me tegelijkertijd denken aan vanille en oude boeken.
‘Ik ben gewoon moe,’ zei ik. ‘Mag ik even gaan liggen?’
Moeder keek me in de ogen en zag de schaduw achter de
