een trauma was, voordat ze ons haar naam gaven.’ De verpleegster heeft een klembord overhandigd: Nora Kelly, een van de vermiste kinderen.
Toen Lana de ziekenkamer binnenkwam, stond de vrouw langzaam op. Haar haar was in de oorlog, haar gezicht bleek, maar haar groene ogen waren onmiskenbaar. ‘Je bent ouder geworden,’ fluisterde Nora, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.
‘Herinner je me nog?’ vroeg Lana, haar stem gebogen.
Nora knikte. “Jij had waterpokken. Jij zou ook komen.”
Lana zat naast haar, verbijsterd. ‘Ze bevat dat niemand het zich zou
