haastig was verstopt om geen aandacht te trekken. Ik stond op het punt het in de prullenbak te gooien toen ik plotseling iets erin voelde. Ik opende het papier voorzichtig en stond versteld.
Binnenin zaten witte balletjes, of liever gezegd regelmatige, ovale vormen – glad, vreemd, bijna kunstmatig. Ze waren niet helemaal identiek, maar wel erg vergelijkbaar. Wit, ondoorzichtig, met een onaangename, licht scherpe geur die me meteen stoorde. Het waren absoluut geen snoepjes, geen tabletten en geen gewone zoetigheden.
Op dat moment kwam mijn zoon de kamer binnen. Ik liet
