kende.
Dus ik leerde het te negeren.
Of tenminste, dat dacht ik.
Tot vorige week.
Ik stond in de rij bij een bakker toen de vrouw voor me zich even omdraaide. Het bloed stolde in mijn aderen. Ik herkende dat gezicht. Niet van school, niet van mijn werk, niet van ergens anders in mijn leven.
Even dacht ik echt dat ik het me verbeeldde. Toen draaide ze zich nog een beetje om. Dezelfde ogen. Dezelfde lippen. Zelfs het kleine moedervlekje bij haar kaak. Groter nu, maar onmiskenbaar zij.
Mijn handen
