meedroeg.
“Hij heeft het eindelijk door.”
Sloane keek weg.
“Een beetje laat.”
Ik kon er niets tegenin brengen.
Een tijdlang zaten we in stilte.
Dus ik vroeg: “Zou het iets veranderen als hij zich nu verontschuldigde?”
Sloane keek me aan. Ze was niet boos. Ze was niet verbitterd.
Ik ben gewoon moe.
Het was het meest oprechte antwoord dat hij kon geven.
Drie dagen later klopte Ryan op Sloanes deur. Ik bleef in de auto zitten. Dit gesprek ging me niet aan.
Dat was nooit het geval geweest.
Vanuit mijn
