er met je gebeurd?”
Ryan keek naar beneden.
“Ze verliet de stad.”
Ik moest terugdenken aan de angst die ik in de bakkerij had gevoeld. Het verdriet. De vermoeidheid. De manier waarop ze achterom had gekeken voordat ze een simpele vraag beantwoordde.
“Wat heeft dit alles met tatoeages te maken?”
Ryan staarde me aan, bijna verbaasd, alsof hij vergeten was dat dat de oorspronkelijke vraag was. Daarna glimlachte hij geforceerd.
“De tatoeage kwam later.”
Ik zit vast.
“Wat?”
“Zo was het vroeger niet.”
Twaalf jaar lang geloofde ik dat die
