huwelijk officieel voorbij. Om half twaalf had mijn ex-schoonmoeder mijn koffers als vuilnis op de stoep achtergelaten.
‘Maak dit geen gênante situatie, Claire,’ zei Margaret Whitmore vanaf de marmeren trappen van het huis waar ik zeven jaar had gewoond. Ze droeg crèmekleurige zijde en diamanten vóór de middag, alsof vernedering formele kleding vereiste. ‘Ethan is verder gegaan met zijn leven. Jij zou hetzelfde moeten leren doen.’
Achter haar stond mijn ex-man met een hand in zijn zak, terwijl hij mijn blik vermeed.
Onze scheiding was slechts negentig minuten eerder afgerond.