een vrouw die Margaret meteen herkende.
Eleanor Vance.
Mijn peetmoeder.
Gepensioneerde rechter.
En hij was de belangrijkste donateur van drie stichtingen die de familie Pembroke al jaren probeerde te overtuigen. Stamboom
Margaret stapte de veranda op in een crèmekleurig pak, met onberispelijke parels om haar nek, en met de uitdrukking van iemand die klaar was om een vernedering om te zetten in een misverstand.
Toen zag hij me in uniform.
Haar glimlach verdween even.
Toen zag hij mijn vader.
En dan de anderen.
En voor het eerst sinds ik haar
